https://aloyskoenen.nl/wp-content/uploads/2015/05/Hij-vertelde-nooit-zoveel-1-960x600_c.jpg

Hij vertelde nooit zoveel


Hij vertelde nooit zoveel over die tijd.

Het moest er een beetje de tijd voor zijn. De tijd dat alles weer boven kwam drijven. Zo rond begin mei. Als hij dan mensen hoorde praten over hoe verschrikkelijk het was, wat ze hadden meegemaakt, dat ze wel 15 kilometer moesten lopen voor een litertje melk, waar het hele gezin een klein beetje van kreeg. De honger, kou,  ellende, de altijd dramatische verhalen die alsmaar sterker werden, naar mate de welvaart terug kwam. 

Het maakte hem kwaad, zo kwaad dat hij begon te vertellen over zijn tijd in de oorlog. Jullie hebben geen idee, zei hij er dan achteraan. Jullie hebben geen idee hoe het is om de ene dag de Duitsers over de vloer te hebben en de andere dag de geallieerden in tijden van oorlog. Maanden lang. Man tot man gevechten op de Deel waar ze met de bajonet op het geweer zichzelf probeerde te redden. Tot twee maal toe dat ze naast mekander in elkaar zakten en stierven in een verbitterde strijd. Daar zitten de vijanden, naast elkaar, beide hebben de strijd verloren. Het hoogste offer voor hun god en vaderland. 

Hoe vaak werd het gezin niet bedreigd door beide partijen met het pistool op het hoofd, om ook maar iets van hun vijand te weten te komen, waar ze voordeel uit konden halen. Tot op het bot vernederd door beide partijen. Wie was nu de vijand? Het was oorlog. Het werd al een beetje gewoon.

Hij vertelde nooit zoveelDe constant overfluitende granaten. Zolang ze bleven fluiten was het goed. Dan bombardeerden ze het gebied wat iets verder lag dan waar jij liep of sliep. Van de lege kanonshulzen, waarvan er duizenden langs de kant van de weg lagen, maakten ze op de ambachtsschool nog een leuk asbakje voor thuis. Wie appels vaart wie appels eet.

Het was oorlog, dat ene gezin wat toevallig in de frontlinie woonde, wist veel. Ze wisten dat beide partijen er op uit waren om te overleven en alles deden om dit zo te houden. Er werd weinig gezegd tussen het geweervuur en artillerie geweld. Vertrouwen kwam pas jaren later, toen ze zeker wisten dat de oorlog echt afgelopen was. De nachtmerries bleven. Het waren allemaal beesten die hun stempel hebben gedrukt! Beesten, gemaakt door hun god en hun vaderland.

Achteraf besef je dat je enorm geluk hebt gehad al die tijd, als de verhalen los komen van de kampen en begrijp je als geen ander dat deze mensen alleen maar konden hopen, hopen op een goede afloop. Één groot drama waar geen mens beter van werd. Geen winnaars, veel verdriet, voor hen die achter, of mooier gezegd, overbleven.

Zonder al te veel schokkende details wist hij de ernst van de situatie te weerleggen, over hoe goed we het hebben ondanks alles en dat er altijd mensen zijn die het vele malen slechter treffen dan dat ene moment waar jij in verkeerd. Hopen op een goede afloop houdt mensen staande. Dat was het enige wat ze konden doen.

 

Hij vertelde nooit zoveel

Aloys

Other posts by

Menu

error: Content is protected !!