https://aloyskoenen.nl/wp-content/uploads/2013/12/Kerstverhaal1-960x600_c.jpg

Kerstverhaal


Kerstverhaal

Het boertje Siem wreef in z’n handen en keek naar de grijze lucht, “zo d’as goed goan!” alle kool is binnen en de prut is van de weg! Een fijn gevoel vond Siem!  We kunnen weer eten met de kerst en ze kunnen weer veilig over straat als ze kerstnacht vieren. Het was weer een hoop werk en aangaande het modderbeleid op de Langedijker wegen, afgezien van de bekeuring die je krijgt, wil je niet op je geweten hebben dat een jong stelletje of ook maar iemand de weg afraakt en op z’n kop in de sloot beland. Zeker niet in deze tijd!

 

Het is bar koud en de voorspellingen liegen er ook niet om, er wordt sneeuw verwacht met een behoorlijk windje, Code rood op kerstavond hadden ze de vorige avond op het nieuws gezegd. Dat code rood dat zeggen ze wel vaker, en dan valt het achteraf toch weer mee, een hoop bombarie om niks, mopperde Siem tegen zijn vrouw. En dan die jongelui, die moeten eens wat verantwoordelijker omgaan met die mobieltjes en toestanden, daar komen pas ongelukken van en vloekend en tierend vervolgde hij zijn verhaal, het was wel duidelijk dat hij niks met de moderne techniek te maken wilden hebben. Zijn lieve vrouw kende het verhaal wel en luisterde maar half naar wat hij zei, ze was al blij dat hij de oude nokia van hun zoon had, maar goed hij vergat ‘m steeds, het leek wel een beetje of hij het erom deed! Wat dat betreft was Siem een dwarse boer, “het leidt alleen maar af, vroeger hadden we dat spul ook niet nodig!” had ie bij elkaar gevloekt! Toch vroeg zijn lieve vrouw elke ochtend of hij zijn mobiel meehad. “Je weet het maar nooit!”

 

Het ging al schemeren en de eerste sneeuwvlok dwarrelde al naar beneden. Het was al laat en Siem moest voortmaken als hij nog van zijn lievelingseten, verse boerenkool met worst wilde genieten. Hij had honger van het harde werken en om maar zo snel mogelijk thuis te komen reed hij binnendoor, dat was wel iets langer, maar dan kon je lekker door kachelen, geen stoplichten en ander soort oponthoud. Lichten aan en gas op die lolly! En Siem denderde met zijn zware tractor met twee aanhangers over de smalle binnenwegen richting huis.

 

KerstverhaalHet landschap begon al behoorlijk wit te worden en in de flauwe bocht in de verte ziet Siem twee konijntjes op de weg zitten. ‘Zouden we dan toch nog een eerlijk stukje vlees eten met de kerst!’ Met een dot gas, regelrecht op het doel af rijd Siem over de konijntjes heen om vervolgens boven op zijn rem te trappen, een vette bonk klei onder de klomp van Siem doet ‘m van zijn rempedaal afglijden en hij trapt vol op het gas, spinnende wielen en de tractor begint te glijden en schuift dwars naar de berm waar een heuveltje de tractor doet kantelen waardoor hij op zijn kop in een grote greppel beland! “De wereld op zijn kop verdomme, die stomme konijnen!” vloekte Siem, toen hij weer bijkwam, liggend op de onderkant van het dak van de cabine die hem zijn leven waarschijnlijk had gered en met een flinke buil op zijn kop,en een paar zere oren door de klap, voelde hij dat het koude water langs zijn rug de cabine binnen liep.

 

Hoe lang lig ik hier al?  Het was aardedonker en op de tast voelde Siem of hij bij de deuren kon komen en die open maken. Vergeet het maar, de tractor lag op zijn kop in de greppel de deuren waren verwrongen en met geen mogelijkheid open te krijgen, daarbij zat er zoveel prut op de top geïsoleerde cabine, dat Siem totaal van de buitenwereld was afgesloten. Ondertussen voelde hij het water naar binnen stromen. Moet ik dan zo aan mijn eind komen op kerstavond, mompelde Siem en voelde in zijn zak naar zijn aansteker. De vonken van het vuursteentje ontstaken het gas, Siem kon nu zien dat hij opgesloten zat. Code rood op kerstavond, zal je zien dat geen mens de straat op gaat! Hoe laat is het, hoe lang lig ik hier al en keek op zijn gouden horloge dat hij ooit voor zijn communie had gehad, een flinke barst in het glas en een kromme seconde wijzer. “t’ zal eens een keer meezitten!” bromde Siem. “Kwart over vijf staat ie nog op, dus ik kan hier zomaar al uren liggen en ze hebben geen idee waar ik ben, misschien vergeten ze me wel en wordt ik na de kerst ergens gevonden!” Verwonderd me niks, zo aardig was ik nu ook weer niet tegen anderen de laatste tijd, Die jongelui die ik vervloekt heb met hun mobieltjes, had ik maar één keer naar mijn lieve vrouw geluisterd en mijn mobieltje meegenomen. Ze zal wel ongerust zijn! Nu is het te laat en verzuip ik uiteindelijk in mijn tractor, dacht Siem hardop! Zullen die konijnen het nog overleeft hebben? Arme konijnen! En terwijl hij dat zei, leek het alsof de tractor langzaam werd opgelicht! Siem zette zich schrap! Daar zal de reis naar het licht beginnen…….Je stuurt me niet naar de hemel stel konijnen, DAT WIL IK NIET ik MOET naar mijn vrouw! en een deur zwaait open. Het witte en blauwe licht schijnt op de twee gestaltes die voor hem staan, één met baard en die andere……..een vrouw…..hij kon het eigenlijk niet zo goed zien. Jozef…..Maria? Mijn god, stuur me terug naar de aarde! Rustig maar, rustig Siem, ik ben van de brandweer, klonk het nu ineens duidelijk, we hebben alles gehoord wat je zei, en als je nu een klein stapje naar voren doet sta je weer op de aardbol en brengt deze dame van de politie je even naar de ambulance.

 

Siem snapte er allemaal niks meer van en toen ze naar de ambulance liepen zag hij hoe zijn tractor op zijn kop in de takels boven het slootje hing, een eindje verder stond wat jeugd. Die ramptoeristen komme ok als vliegen op de stroop, dat gaat snel met die mobieltjes, bromde hij tegen de agente. Nou.. u mag ze wel dankbaar zijn, zij hebben het zien gebeuren en deze jongelui hebben iedereen gemobiliseerd met hun mobiel! En omdat het code rood was stond alles paraat in de kazerne! U heeft daar hooguit een half uurtje gelegen! U moet wel een engel op uw schouder hebben gehad. Ondertussen plakte de ambulance broeder een pleister op de kop van Siem. Nou meneer, ik adviseer u het een klein beetje rustiger aan te doen en als mevrouw agent hier, u met haar dienstauto naar huis wil brengen bent u nog ruimschoots op tijd  voor het eten, ik wens u een Vrolijk kerstfeest!

 

KerstverhaalSiem stapte in de politieauto en wierp nog een laatste blik op zijn gecrashte tractor en dan vraagt hij aan de agente die inmiddels achter het stuur zit, „Gebeurt het wel vaker dat mensen wartaal uitslaan na een ongeluk?” ‘Heel vaak Siem’ antwoord de agente en ze geeft een knipoog en een gemoedelijk tikje op zijn knie.
Diep in gedachten staarde Siem uit het raam. Hé, kijk daar…. vlak naast de tractor spelen twee konijntjes in de sneeuw. Met een kleine glimlach op zijn gezicht fluistert hij heel zachtjes, ‘gelukkig dus jullie leven nog………. het was onze tijd nog niet, Vrolijk kerstfeest!’

Kerstverhaal

 Volg Aloys

Lees ook het verhaal van Don Maestro 

Kerstverhaal, Kerstverhaal, Kerstverhaal, Kerstverhaal, Kerstverhaal, Kerstverhaal

Aloys

Other posts by

Menu

error: Content is protected !!