https://aloyskoenen.nl/wp-content/uploads/2014/09/Op-visite-bij-de-familie-Harpenau1-960x600_c.jpg

Op visite bij de familie Harpenau


Op visite bij de familie Harpenau

Op zaterdag ochtend zijn we uitgenodigd door Ben Harpenau om, (met een groot woord) een interview af te nemen bij zijn vader en moeder die op 3 september hun 60 jarig huwelijk vieren. ‘Als die ouwe het naar zijn zin heeft gaat ie nog wel even piano spelen’. Zonder schrijfmateriaal of bandrecordertje gaan we heen. Alles wat blijft hangen in het geheugen moet meer dan de moeite waard zijn, om er een leuk verhaal van te maken. Tenminste, zo denken wij, en dat blijkt algauw nadat wij,  een beetje zenuwachtig, op de bel drukken en dochter Suus open doet.

Gastvrij worden we ontvangen en gaan we aan de tafel zitten bij vader en moeder Harpenau. Iets later komen Ben en Suus er ook bij zitten. We krijgen foto’s te zien, de mooie schilderijen die Susanne gemaakt, heeft en niet geheel onbelangrijk, we hebben het over de gezondheid van beiden. Zo verteld Ton over zijn hartklachten. De artsen konden hem vertellen dat de boel versleten is. Op zijn vraag wat er volgens de heren doctoren dan versleten was konden ze dan geen antwoord geven. ‘Ja zo kan ik het ook’, volgens Ton!

Op visite bij de familie Harpenau1Met Suzanne gaat het ook niet helemaal lekker, suiker schommelt, en de rolstoel hadden we natuurlijk ook al gezien. Tijdens onze visite komt er ook nog even een verpleegster binnen die het suikergehalte meet en een spuit geeft. Naar wat ik weet en hoor komen de kinderen ook niet helemaal ongeschonden uit de strijd, echter het siert deze mensen dat ze altijd positief zijn en het leuke van het leven voorop zetten.

Na een heerlijk bakje koffie met gebak, steekt Suzanne van wal! ‘Joh, ik was helemaal een beetje zenuwachtig voor dit interview, want wat moet ik vertellen over ons?’ Op mijn vraag hoe ze elkaar ooit ontmoet hebben willen ze beide beginnen te vertellen. Bij een kleine stilte kijken ze elkaar aan. ‘Vertel jij maar’ zegt Ton.

‘Amsterdam, daar is het allemaal begonnen’, vertelt Suzanne. ‘Ik was aangenomen bij de koekjes fabriek en op een ochtend kwam de directeur een kijkje nemen op de afdeling. En wie stond daarnaast? De zoon van de directeur van de koekjes fabriek! Hoe oud waren we Ton! 18…19?’ ‘Jij was 18 en ik 19’ lacht Ton! ‘Nee, man andersom! Niet lang daarna zijn we getrouwd, dat had je toen nog 😉 Daarvoor had ik drie jaar in Antwerpen gewoond, het was niet helemaal vreemd! Mijn moeder was overleden toen ik 6 was, ik was dus behoorlijk zelfstandig.’ We krijgen de trouwfoto te zien die in een soort van mobiel op kerstballen zijn geplakt. Een prachtige spontane foto. Beide negentien jaar met mooie opstandige koppies en vooral pretoogjes, een foto die verteld dat ze samen oud gaan worden. ‘Rond 1967/68 zijn we verhuisd naar de Elzenlaan.’ Wanneer het gesprek verder gaat dwalen we af naar andere onderwerpen, het gaat alle kanten op. We vergeten min of meer dat het een zogenaamd interview zou moeten worden. Dit is veel leuker, gewoon lekker op visite!

Dan staat Ton op en loopt naar de piano! ‘Filmen Aloys!’ zegt Ben. Ik spring op en zoek snel een plekje om te filmen met mijn telefoon. ‘Voorheen stond hier een prachtige Steinway vleugel, maar in verband met de rolstoel en de ruimte die we nu nodig hebben om ons te verplaatsen is dit toch handiger.’ Ton verwijderdt het kleedje wat op de toetsen ligt en begint gelijk te spelen. Ik ben te laat en schakel de video in. Ondertussen zie ik vanuit mijn ooghoek Suzanne een sigaretje opsteken en zie ik dat Ben trots kijkt en luistert naar zijn vader. Dochter Suus zingt zachtjes mee! De kinderen hebben het niet van een vreemde, al die creativiteit op het gebied van muziek, gedichten, schilderkunst, fotografie! Het zou mij verbazen als ze ergens niet goed in zouden zijn. Dat wat Ton speelt blijft dagen in mijn hoofd hangen wanneer hij zijn medley afsluit met de klassieker van Heintje Davids “Omdat ik zoveel van je hou”

Mooie mensen deze Amsterdamse Langedijkers, die ondanks alle tegenslag die ze hebben gehad, genieten van het leven! Af en toe kunnen ze behoorlijk mopperen op elkaar (maar dat is volgens hen juist het grote geheim van zo’n lang huwelijk), en de grootste ellende wordt afgerekend met humor! De hersenen werken nog prima, alleen het lichaam protesteert af en toe. Het hoort er allemaal bij als je 60 jaar lief en leed hebt gedeeld.

 

 

 

Hieronder het officiële bericht van de Burgemeester

60-JARIG HUWELIJKSFEEST

De heer A.J.C. Harpenau werd geboren op 12 oktober 1935 in Amsterdam en mevrouw S.W. Harpenau-Kohl werd geboren op 16 juli 1935 te Amsterdam.

Zij trouwden op 3 september 1954 te Amsterdam. Zij hebben 7 kinderen; Ton overleden in 1980, Susan, Peter, Rob, Claudia, Ben, Jeroen en 15 kleinkinderen.

Vanmiddag hadden ze een prachtig feest bij Café Restaurant De Burg, samen met familie en vrienden, en…de burgemeester kwam ook nog even op bezoek.

Op visite bij de familie Harpenau

Burgemeester bij de Fam. Harpenau

Aloys

Other posts by

Menu

error: Content is protected !!